Zmiana nazwy banku, fuzja albo przejęcie innej instytucji nie przekreślają możliwości dochodzenia roszczeń z umowy frankowej. Nie oznaczają też automatycznie, że sytuacja kredytobiorcy stała się bardziej skomplikowana. Przy ocenie sprawy trzeba rozdzielić dwie sprawy: kto dziś odpowiada za zawartą przed laty umowę oraz jakie zapisy znalazły się w dokumentach podpisanych przy zawieraniu kredytu.
Zmiana banku nie zmienia treści dawnej umowy
Fuzja, przejęcie albo zmiana nazwy banku nie tworzą nowej umowy kredytowej. Dawne postanowienia nadal mają znaczenie, bo to one określały sposób wypłaty kredytu, spłaty rat, przeliczania salda i stosowania tabel kursowych. Późniejsze zmiany organizacyjne po stronie banku mogą wpływać na to, przeciwko komu kieruje się roszczenia, ale nie zastępują treści pierwotnych dokumentów.
Dlatego w sprawie frankowej punkt wyjścia stanowi umowa podpisana z pierwotnym bankiem. Jeżeli kredytobiorca zawarł umowę z Nordea Bank Polska, analizuje się klauzule abuzywne w umowach tego banku, nawet jeżeli dziś sprawa wiąże się z PKO BP (dawniej Nordea Bank Polska). Podobnie wygląda sytuacja przy umowach dawnego Kredyt Banku. Aktualna nazwa Erste Bank Polska wskazuje obecny podmiot, ale nie zmienia tego, że ocenie podlegają postanowienia z umowy przygotowanej przez Kredyt Bank.
Klauzule trzeba oceniać według dokumentów z dnia zawarcia kredytu
W sprawach CHF nie wystarczy sprawdzić samej nazwy banku. Znaczenie ma pełna dokumentacja, czyli umowa, regulamin, załączniki, aneksy oraz dokumenty dotyczące wypłaty i spłaty kredytu. To z nich wynika, jak bank opisał mechanizm przeliczeniowy.
Najczęściej analizuje się:
- zapisy o wypłacie kredytu lub transz,
- postanowienia dotyczące spłaty rat,
- odwołania do tabel kursowych banku,
- definicje kredytu indeksowanego, denominowanego albo waloryzowanego,
- regulamin obowiązujący przy podpisaniu umowy,
- późniejsze aneksy,
- historię spłat i zaświadczenia z banku.
Taki zakres analizy umowy kredytu pozwala ustalić, czy bank posługiwał się postanowieniami, które dawały mu swobodę w ustalaniu kursu waluty, i czy kredytobiorca otrzymał jasne zasady przeliczeń. Późniejsza zmiana nazwy banku nie usuwa tych zapisów z umowy.
Dawny BPH, GE Money Bank, BGŻ, Fortis, Raiffeisen
Niektóre przypadki wymagają dokładniejszego przypisania umowy do właściwego wzorca. Przy umowach zawartych z Bankiem BPH trzeba sprawdzić datę zawarcia umowy, nazwę banku w nagłówku dokumentu, regulamin oraz późniejsze następstwo prawne. Inaczej mogą wyglądać klauzule i wyroki dotyczące dawnego BPH (obecnie Pekao S.A.), inaczej wzorce GE Money Banku (obecnie Bank BPH S.A.), a jeszcze inaczej dokumenty powiązane z częścią BPH przejętą wcześniej przez Pekao.
Podobnie przy umowach zawieranych z BGŻ albo Fortis Bankiem. Dziś kredytobiorca może kojarzyć sprawę z BNP Paribas, ale ocena klauzul abuzywnych w umowach BGŻ i Fortis Banku (obecnie BNP Paribas) powinna dotyczyć pierwotnych dokumentów. W takim przypadku punktem odniesienia będą postanowienia zawarte w umowach tych banków.
Przy Polbanku i Raiffeisen Bank Polska trzeba osobno ocenić treść umowy i osobno ustalić obecny podmiot po stronie banku. Przy analizie zapisów pomocne będą klauzule abuzywne i wyroki w sprawach Raiffeisen Bank Polska i Polbank EFG.
Czy zmiana banku wpływa na decyzję o pozwie?
Sama zmiana nazwy banku nie odbiera prawa do dochodzenia roszczeń. Nie usuwa też niedozwolonych klauzul z pierwotnej umowy. Może natomiast wymagać ustalenia, jaki bank odpowiada dziś za dawny portfel kredytów i do którego wzorca należy przypisać konkretną umowę.
Przed podjęciem sprawy frankowej trzeba więc sprawdzić najpierw treść umowy, regulamin i mechanizm przeliczeń. Dopiero później analizuje się formalną stronę sprawy, czyli obecnego następcę prawnego banku.
