Jak sygnalizowaliśmy w jednym z ostatnich wpisów, w dniu 24 czerwca 2026 r. Sąd Najwyższy wydał uchwałę III CZP 8/26, treścią, której ostatecznie przesądzone zostało, iż stosowana w ramach wzorca umownego GE Money Banku konstrukcja ustalania tabelowego kursu waluty musi zostać uznana za abuzywną w całości, co prowadzi do nieważności całej umowy kredytu z mocą wsteczną (od dnia zawarcia umowy).
Warto podkreślić, że uchwała została podjęta przez pełny skład Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, co zwyczajowo prowadzi do sytuacji, w której sądy powszechne – przy wydawaniu orzeczeń o charakterze indywidualnym – stosują się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy.
Miło nam poinformować, że w ramach naszej praktyki już teraz dostrzegamy skutki wydanego orzeczenia, albowiem (wcześniej dominująca) korzystna dla konsumenta linia orzecznicza w sprawach z wzorca GE Money Banku obecnie staje się już jednolita.
Najlepszym przykładem tego zjawiska jest zapadły w dniu 25 sierpnia 2026 r. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie pod sygn. akt XXVIII C 24167/22. W przedmiotowym postępowaniu sędzią orzekającym jest bowiem SSO Robert Masznicz, który w ramach uprzednio przedstawianego stanowiska wyrażał przekonanie, zgodnie z którym z § 17 umowy kredytu możliwe było „wykreślenie” jedynie części postanowień odnoszących się do marży banku oraz pozostawienie umowy kredytu w mocy jako kredytu rozliczanego według kursu średniego NBP.
Obecnie Sędzia zmienił ww. pogląd uznając, iż umowa jest nieważna w całości oraz zasądzając całość roszczenia pieniężnego według teorii dwóch kondykcji. Jest to kolejny przykład potwierdzający, iż sędziowie orzekający w sprawach „frankowych” nie są głusi na orzecznictwo Sądu Najwyższego, a nawet potencjalnie „trudniejsze” sprawy obecnie obarczone są marginalnym ryzykiem procesowym.
Sprawę prowadził r.pr. Konrad Korzybski
