W sprawie prowadzonej przez Kancelarię zapadł w dniu 15 maja 2026 r. wyrok Sądu II instancji (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie, Wydział I Cywilny, sygn. akt I ACa 49/25, zmieniający wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II C 1618/19) uwzględniający w części roszczenie i przyznający 45 tys. zł dla reprezentowanego przez Kancelarię powoda, który doznał ciężkiego urazu oka podczas wykonywania zleconych prac montażowych.
Zakończona sprawa ilustruje znaczenie rzetelnego dochodzenia roszczeń oraz odpowiednio dobranej strategii procesowej, które owocują wygraną naszych Klientów. W praktyce wyrok ten ma istotne znaczenie dla podobnych spraw, podkreślając wagę bezpiecznych warunków pracy oraz skutecznego reprezentowania interesów powoda w roszczeniach o zadośćuczynienie.
Czego dotyczyła sprawa?
W 2017 roku powód nawiązał z pozwanym współpracę, w ramach której zajmował się układaniem parkietów na zamówienie klientów. W trakcie wykonywania powierzonych mu obowiązków doszło do wypadku polegającego na tym, że odłamek drewna, podczas jego obróbki pilarką, dostał się do oka powoda i spowodował ranę perforującą rogówki z wkleszczeniem tęczówki, krwotokiem nadnaczyniówkowym i wylewem krwi do ciała szklistego. Mimo podjętego leczenia chirurgicznego, uraz jakiego doznał powód skutkował utratą widzenia w lewym oku oraz koniecznością usunięcia części oka, co spowodowało, że powód nie może samodzielnie funkcjonować ani pracować zarobkowo.
Stanowisko Kancelarii.
Roszczenie powoda oparte było na winie pozwanego wynikającej z niezapewnienia bezpiecznych oraz higienicznych warunków pracy powodowi. Brak przeszkolenia powoda z obsługi nowo zakupionej pilarki udostępnionej powodowi celem wykonywania zleconych prac, nieprzeprowadzenie szkolenia z zakresu BHP (w tym niepoinformowanie powoda, że maszynę można używać tylko gdy spełnia wszystkie wymogi bezpieczeństwa i że zakazane jest demontowanie urządzeń zabezpieczających), brak kontrolowania tego czy powód przestrzega zasad BHP, w tym czy pilarka jest kompletna (ma zainstalowane osłony chroniące przed uderzeniem odłamkiem ciętego materiału) i czy powód korzysta z okularów ochronnych stanowiły podstawę, z której Kancelaria wywodziła przyczynienie się pozwanego do zaistniałej szkody.
Stanowisko pozwanego:
Pozwany zaprzeczał jego odpowiedzialności za przyczynienie pozwanego do wypadku, kwestionując istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy własnymi zaniedbaniami w zakresie przepisów BHP a doznanym przez powoda uszczerbkiem na zdrowiu. Pozwany akcentował, iż to powód nie przestrzegał przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, a co za tym idzie wyłączną odpowiedzialność za wypadek, którego doznał powód i wszystkie konsekwencje z nim związane ponosi powód.
Wyrok Sądu.
Sąd podzielił stanowisko reprezentowanego przez Kancelarię powoda, że zaniedbanie obowiązków BHP przez pozwanego stanowi podstawę jego odpowiedzialności za szkody powstałe w wyniku takiego zaniedbania.
Sąd, uzasadniając wyrok podkreślił, że zgodnie z art. 207 § 1 kodeksu pracy pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan BHP w zakładzie, w tym za zapewnienie przestrzegania przepisów BHP, wydawanie poleceń dotyczących uchybień i kontrolowanie ich wykonania. Art. 215–217 kodeksu pracy precyzują obowiązek zapewnienia bezpiecznych maszyn i ochrony pracowników, a art. 2379 § 1 kodeksu pracy zabrania dopuszczania pracowników do pracy bez środków ochrony. Sąd przyznał, że przywołane obowiązki ciążą także na podmiocie organizującym pracę wobec osób fizycznych wykonujących pracę na innej podstawie niż stosunek pracy w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę (art. 304 § 1 kodeksu pracy), a co za tym idzie obowiązki te spoczywały także na pozwanym, który zlecił powodowi wykonanie prac bez odpowiedniego szkolenia BHP i bez zapewnienia osłon pilarki oraz okularów ochronnych. Zaniechanie wypełniania tych obowiązków przez pozwanego powoduje jego odpowiedzialność względem powoda na ogólnych zasadach odpowiedzialności deliktowej – tj. art. 415 k.c. Podzielając argumentację powoda Sąd wskazał, że zaniechanie wykonywania przez pozwanego własnych obowiązków z dziedziny BHP jest samoistną podstawą odpowiedzialności deliktowej pozwanego. Sąd nie miał wątpliwości, że odpowiedzialności tej nie uchyla naruszenie przez pracownika/zleceniobiorcę zasad BHP i ogólnie wymaganej ostrożności, jako że przywołane artykuły kodeksu pracy przewidują, że na zakres odpowiedzialności pracodawcy/zleceniodawcy za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy nie wpływają obowiązki pracowników w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy. Zdaniem Sądu, także posiadanie długiego stażu w wykonywaniu zawodu nie zwalnia podmiotu obowiązanego (pozwanego) z zapewnienia adekwatnych warunków BHP oraz właściwej obsługi maszyn i środków ochrony osobistej.
Znaczenie orzeczenia dla praktyki prawnej i dla stron postępowania Zakończona sprawa o zadośćuczynienie w wysokości 45 tys. zł pokazuje, że zaniedbania z zakresu BHP mają realne konsekwencje. To nie tylko wygrana – to potwierdzenie, że obowiązek przestrzegania zewnętrznych i wewnętrznych procedur BHP, szkolenia pracowników, zapewnienie bezpiecznych maszyn i stosowania środków ochrony – to nie tylko wymóg prawny, ale także element odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikłe z zaniedbań. W świetle orzeczenia nie ulega wątpliwości, że bezpieczeństwo w miejscu pracy ma znaczenie i musi być chronione.
