Miło nam poinformować o kolejnym pozytywnym rozstrzygnięciu w sprawie dotyczącej tzw. sankcji kredytu darmowego. Tym razem, w postępowaniu prowadzonym przez r.pr. Miłosza Filipa, Kancelaria uzyskała nakazu zapłaty przeciwko BNP Paribas. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie w sprawie II Nc 1886/25 (referendarz sądowy Paweł Łoboda) wydał nakaz zapłaty uwzględniając w całości roszczenie konsumenta p-ko BNP Paribas Bank Polska S.A..
Na gruncie w/w sprawy kredytobiorca , który zawarł umowę kredytu gotówkowego z 2017 r., skorzystał z sankcji kredytu darmowego poprzez złożenie Bankowi oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.
Stosownie do treści art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim : W przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Jeżeli konsument wykona umowę, a następnie złoży w ciągu roku oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, wówczas jest on zwolniony z wszystkich poniesionych już kosztów (wykonanie umowy zakłada wywiązanie się z wszystkich obowiązków), a po stronie kredytodawcy powstaje obowiązek zwrotu kosztów kredytu.
BNP Paribas Bank Polska w umowie kredytu gotówkowego z 2017 roku dopuścił się uchybienia treści przepisom ustawy o kredycie konsumenckim, w szczególności:
a) art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o kredycie konsumenckim
Bank wskazał kwotę kredytu w sposób naruszający przepis art. 30 ust. 1 pkt. 4 ustawy o kredycie konsumenckim. Stosując bowiem zabieg kredytowania kwoty składki ubezpieczeniowej Bank wskazał, że kwota kredytu ta wynosi 115 455,32 PLN (§ 1 ust. 1 Umowy), przy czym jednocześnie wskazano, że kwota wypłaconego kredytu wynosi w rzeczywistości 99 854,00 PLN. W myśl art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o kredycie konsumenckim umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33, powinna określać całkowitą kwotę kredytu. Wliczanie do całkowitej kwoty pożyczki kredytowanych kosztów pożyczki w postaci prowizji jest oczywistym błędem i naruszeniem przepisów ustawy o kredycie konsumenckim.
b) art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o kredycie konsumencki
Obowiązek informacyjny określony w art. 10 ust. 2 lit. f) Dyrektywy 2008/48/WE oceniany również przez pryzmat art. 10 ust. 2 lit. g) przedmiotowej Dyrektywy, nie odnosi się jedynie do stopy oprocentowania kredytu, lecz w istocie ma na celu udzielenie konsumentowi jasnej i pełnej informacji o tym, w jaki sposób została obliczona kwota, do której zapłaty na rzecz kredytodawcy zobowiązuje się on wskutek zawarcia umowy kredytu konsumenckiego Nie ulega wątpliwości, że odsetki stanowią formę wynagrodzenia dla kredytodawcy, naliczanego za używanie przez kredytobiorcę, przez określony w umowie okres czasu, pożyczonego kapitału. Nieprawidłowy sposób obliczania wysokości należnych Bankowi odsetek, w tym ich naliczanie od skredytowanych kosztów kredytu było już przedmiotem orzeczeń sądów powszechnych, na mocy których wskazano wprost na uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego przez kredytobiorcę w takiej sytuacji (wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 11.01.2023 r., sygn. akt I CA 478/22, czy wyrok Sadu Okręgowego w Łodzi z dnia 20.05.2021 r., sygn. III Ca 339/20). W kontestowanej umowie wysokość rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania wyliczono przez doliczenie do całkowitego kosztu kredytu także odsetek od kredytowanej kwoty składki ubezpieczeniowej, co jest działaniem nieprawidłowym i wypacza definiowane pojęcie RRSO.
Fakt wydania przez Sąd nakazu zapłaty wskazuje, że sankcja kredytu darmowego staje się dla sądów coraz bardziej oczywista. Te zaczynają bowiem dostrzegać wadliwości również w treści umów kredytów złotowych.
Sprawę prowadzi r.pr. Miłosz Filip.
